آرشیو بهمن ماه 1404

یا آنگلیکان، می‌گذرانند؟ عکس این موضوع توسط هیئت توحیدی در این کشور، که طرح فرهنگ الهیاتی آن (اگر نویسنده حاضر بتواند آن را تخمین بزند) گسترده‌تر و عمیق‌تر از آن چیزی است که برای واجد شرایط کردن دارنده آن برای مقام اسقفی کانتربری لازم است، با خردمندی بیشتری حفظ شده است. معلم دین که قرار است چیزی بیش از مفسر یک تعلیمات دینی آماده باشد - کسی که قرار است گله خود را نه تنها جادو و طلسمات به یک چراگاه خاص هدایت کند و آنها را منحصراً در یک برکه خاص سیراب کند، بلکه به هر مزرعه‌ای از گیاهان شیرین و سالم و در کنار هر جویباری از آب‌های زنده ببرد طلسم - کسی که وظیفه‌اش چیدن طلسم نویس شهر سوسنگرد خارهای بی‌رحم و پاک کردن توده‌های سنگ شک و تردید و مشکلاتی است که

توسط دستان دعا بی‌دقت در مسیر ایمان و زندگی رشد می‌کنند و پرتاب می‌شوند - چنین معلمی باید از هر کمکی که یادگیری می‌تواند ارائه دهد، بهره‌مند شود. بالاتر از همه، من معتقدم زنی که جرأت می‌کند دعا این وظیفه‌ی والا و دشوار را بر عهده بگیرد، به‌ویژه به چنین تجهیزاتی نیاز دارد، زیرا برای مدت طولانی، باید انتظار داشته باشد که بیش از دیگران مورد پرسش و انتقاد قرار گیرد؛ و همین اشتیاق ذهن خودش ممکن است (مگر اینکه با دانش و آگاهی محکم همراه باشد) او را سریع‌تر و دورتر از مسیر اصلی طلسم نویس شهر امیدیه منحرف طلسم کند. هر کسی باید[صفحه ۱۹۵] متوجه شدم که چگونه افرادی سرشار از اصالت و هوش سرشار وجود دارند که دائماً طلسم نویس تصور می‌کنند مشاهدات و نظریه‌های جدیدی ارائه می‌دهند، در حالی که همسایه

کناری جادو و طلسمات آنها، که هرگز ایده‌ای کاملاً متعلق به خود نداشته است، می‌تواند به راحتی به آنها بگوید که کدام حکیم باستانی اولین بار مشاهدات خود را ارائه داده است، و چه زمانی و توسط چه کسی در قرون وسطی نظریه آنها مطرح شده است، و چگونه چندین قرن پیش توسط همه متفکران رد و کنار گذاشته شده است. انسان صرفاً اصیل، خود را به دلیل کمبود یادگیری مسخره می‌کند، و در واقع، همیشه از نو در پایین نردبان اندیشه بشری شروع می‌کند. محقق صرف چیزی بهتر از یک فرهنگ لغت محاوره‌ای نیست، و طلسم نویس شهر رامهرمز هرگز هیچ تأثیری جز یک فشار مفید بر ایده‌های دوستانش هنگام سقوط از سراشیبی اعمال نمی‌کند.

معلم حقیقی باید ناگزیر موهبت اصالت طلسم نویس و کسب چنان گنجینه‌ای از دانش را با هم ترکیب بهترین دعانویس شهر کند که او را قادر دعا سازد آموزه‌ها و فرضیه‌ها را تا سرچشمه‌هایشان ردیابی کند - بداند که جادو و طلسمات متفکران بزرگ جهان که با آنها سروکار داشته‌اند، چه چیزهایی را له و علیه آنها گفته‌اند - و در یک کلام، دقیقاً بداند بهترین دعانویس شهر که تا چه حد بدعت‌گذار هست یا نیست، و (مانند رایج‌ترین موارد) در حالی که خود را کاملاً ارتدوکس می‌داند، یک بدعت‌گذار فجیع نباشد، و وقتی آنچه طلسم نویس شهر بهبهان را که با علاقه تصور می‌کند یک بدعت است، بیان می‌کند، کاملاً ارتدوکس و حتی پیش پا افتاده نباشد.[صفحه ۱۹۶]بدعتی جسورانه و تکان‌دهنده.

همه این موارد (به دلایلی بسیار واضح که نیازی به انکار ندارد) عمدتاً در مورد معلمان جنسِ عجول‌تر صدق می‌کند. بر این اساس، باید بپذیریم که استدلال علیه کشیشان زنِ دین، که بر اساس وضعیت تحصیلی پایین‌تر طلسم نویس شهر جاجرم زنان در حال حاضر بنا شده است، تا آنجا دعا که بهترین دعانویس شهر به آن مربوط می‌شود، کاملاً معتبر است. در نهایت، استدلالی جادو و طلسمات وجود دارد که تصور می‌کنم به طور نیمه‌آگاهانه بسیاری از افراد جدی را علیه پذیرش زنان در چنین منصبی تحت تأثیر قرار می‌دهد. زنان (به لطف انواع طلسم نویس علل، تاریخی، سیاسی، شخصی، که نیازی به نگرانی ما نیست) در طلسم نویس واقع توسط مردان بسیار بهترین دعانویس شهر بی‌اعتبار می‌شوند .

آیا بی‌اعتباری آنها در خود دین منعکس نمی‌شود، اگر آنها به عنوان خادمان مجاز آن تبدیل شوند؟ مکتب کلیسای گسترده با تلاش فراوان سعی کرده است مهر زن‌صفتی را از فرقه خود پاک کند، "مسیحیت عضلانی" را پرورش دهد و به افراد عادی فرقه نویسنده شمشیر و ردا یادآوری کند که یک کشیش لزوماً یک پیرزن نیست. اگر بسیاری از زنان، پیر یا جوان، وارد این وزارتخانه شوند، آیا این تلاش برای رستگاری شخصیت فرقه دعا کاملاً از بین نمی‌رود و این تصور کاملاً غیرقابل انکار می‌شود که مردانگی و خداترسی دو گوی هستند که همیشه در تضاد دیده می‌شوند و هرگز در کنار هم نیستند؟ اعتراف می‌کنم بهترین دعانویس شهر که باید چنین ترسی را احساس کنم که این شکل بگیرد[صفحه ۱۹۷]اگر استدلال کاملاً موجهی بود، بسیار قانع‌کننده بود.

بهتر از راهی باشند که میلیون‌ها نفر از معتقدان به خدا و جاودانگی از طریق آن به اوج رسیده‌اند؟ بیایید آموزه آقای هریسون در مورد «فعالیت‌های پس از مرگ» روح را در نظر بگیریم و تلاش طلسم نویس کنیم تا تخمین بزنیم که تا چه حد می‌تواند به عنوان یک انگیزه مؤثر برای فضیلت در مردان طلسم نویس و زنان با نیت خوب و با ساختار عادی عمل کند. باید در نظر داشته باشیم که این آموزه رسماً به عنوان جایگزینی برای باور قدیمی به جاودانگی فرد - یعنی (طبق عقیده خداباور)، به جاودانگی فضیلت فرد - پیشنهاد شده است . در حالی طلسم نویس شهر رامشیر که یک طلسم خداباور معتقد است که پس از روشن کردن آن مشعل مقدس، اجازه خواهد داشت آن را به پیش ببرد،[صفحه ۳۰]کنتیست فکر می‌کند که باید گور خود

را در کنار گورش بگذارد، هرچند ممکن است دیگران گور خود را از آن روشن کنند و بدین ترتیب نور آن را از عصری به عصر دیگر منتقل کنند. در وهله اول، باید خاطرنشان کنم که، مانند وعده‌ای که در کتاب « دیدگاه جادو و طلسمات کلی دکتر بریج درباره پوزیتیویسم» بر آن تأکید شده است ، مبنی بر اینکه زن و شوهرهای دلبسته می‌توانند با تشریفات در کنار هم دفن شوند، هیچ چیز جدیدی در این پیش‌بینی‌ها وجود ندارد. ما همیشه می‌دانستیم که ممکن است در همان مقبره با دوست بعدی خود دفن شویم، همانطور که همیشه طلسم نویس شهر باغ ملک می‌دانستیم که اعمال ما پس از رفتنمان همچنان ثمربخش خواهد بود.

ما به اولین امید دل بسته بودیم (تا جایی که چنین موضوع رقت‌انگیزی مانند جایگاه آینده غبار کر و کور و در حال پوسیدن ما شایسته است که یک امید در نظر گرفته شود)، و از مسئولیت آگاه بودیم - به علاوه این باور که خودمان باید از گفتگوی آزاد با روح دوستمان لذت ببریم و بتوانیم با هم بر روی لباس‌های پوسیده و فقیرانه‌مان که در مقبره کنار هم قرار گرفته‌اند لبخند بزنیم - و به علاوه دعا این باور که ممکن است خودمان از فعالیت‌های پس از مرگ خود آگاه باشیم. هیچ چیز در این واقعیت وجود ندارد که هم امید و هم احساس مسئولیت طلسم نویس شهر شیبان اکنون باید به خاطر ارزش خود پابرجا بمانند، تا (تا آنجا که من می‌بینم) به آنها اهرم فشار جدیدی به عنوان انگیزه‌های رفتار

بدهد. طلسم افرادی که یکدیگر را بهتر دوست نداشتند[صفحه ۳۱]در حالی که انتظار داشتند آزاد باشند تا ابدیت را در اجتماع آگاهانه سپری کنند و همچنین در یک قبر دفن شوند، مطمئناً وقتی چشم‌انداز آینده‌شان محدود به مقبره خانوادگی باشد، یکدیگر را بهتر دوست نخواهند داشت. و افرادی که رفتار خود را با توجه به تأثیر پس از مرگشان تنظیم نکرده‌اند ، در طلسم حالی که انتظار داشتند در جایی زندگی کنند که بدانند، یا در هر صورت، مجبور به فکر کردن در مورد آن باشند، احتمال بسیار کمی وجود دارد که آن را تنظیم کنند، چه بهتر طلسم نویس شهر شادگان وقتی که متقاعد شده‌اند که اگر طوفان را پشت سر بگذارند، نه ذره‌ای خواهند دانست و نه اهمیتی خواهند داد.

در مورد انسان نیک، او، چه تحت آیین قدیم و چه تحت آیین جدید، به طور یکسان (و نه بیشتر و نه کمتر، تا آنجا که من می‌توانم درک کنم)، در طول شصت و ده سال زندگی خود، حس مسئولیت جدی برای انجام همه خوبی‌ها و پرهیز از هر بدی که در توان دارد را در خود خواهد داشت - نه در ابتدا، یا عمدتاً، به خاطر عواقب نزدیک یا دور برای خود یا افراد دیگر در این دنیا یا آن دنیا، بلکه به این دلیل که خوبی، بهترین دعانویس شهر حقیقت، شجاعت، عدالت و سخاوت به خودی خود خوب و در نظر او و در نظر خدا دوست‌داشتنی هستند، و دروغ، طلسم نویس شهر هندیجان ناپاکی، ظلم و خیانت بد و نفرت‌انگیز و برای او و خالقش منفورند.

پس از آن، و به عنوان بهترین دعانویس شهر تقویت انتخاب اسکیپیو، او تأمل خواهد کرد که هر عمل نیک، پیامدهای خوبی را در گسترش دایره‌های مهربانی، افتخار و صداقت به همراه دارد، و[صفحه ۳۲]هر بدی برعکس؛ و او هنگام مرگ امیدوار است که منعکس کند که مجموع تأثیراتی که پس جادو و طلسمات از خود به جا می‌گذارد، کاملاً در جهت حقیقت، بهترین دعانویس شهر عدالت و عشق خواهد بود. برای آقای هریسون دعا بسیار وحشتناک است که بگوید: «تفاوت بین ایمان (پوزیتیویستی) ما و ایمان ارتدوکس این است. ما به پایداری فعالیت‌هایی که به دیگران شادی می‌دهد، چشم دوخته‌ایم. آنها به پایداری آگاهی که می‌تواند از شادی لذت

وسطمان «ردپا» است. همه‌مان شروع کردیم دنبال برنت راه افتادن و آن رژه که او در رأسش بود و چراغ به دست داشت، خیلی خنده‌دار به نظر می‌رسید. آن یارو خیلی خنده‌دار است، به خاطر اینکه خیلی هوشیار است. قیافه‌اش طوری است که انگار مدرسه دارد باز می‌شود یا چیزی شبیه به این. حالا بهت گفتم که ما همه دیوونه‌ایم و می‌خوام اینو ثابت کنم، چون ما فقط دنبالش راه افتادیم، درست مثل وقتی که آدم بازی می‌کنه و از رهبرش پیروی می‌کنه. پی‌وی می‌خواست بداند: «ردپاها کجا هستند؟» حدس می‌زنم داشت طلسم نویس شهر هیدج از اینکه سس سیب را جا گذاشته بود، پشیمان جادو و طلسمات می‌شد.

برنت گفت: «همین پایین، کنار ساحل.» طلسم بچه با هیجان پرسید: «گفتی ردپاهای بهترین دعانویس شهر سنگین هستند؟» «شرط می‌بندم مال یک گوزن نر باشند.» برنت گفت: «اینها سنگین‌ترین ردپاهایی هستند که تا به حال دیده‌ام.» با آن چراغ بزرگ که در دست داشت، خیلی خنده‌دار به نظر می‌رسید. گفت: «فکر می‌کردم شما رفقا حاضرید شامتان را طلسم نویس طلسم کوتاه کنید تا آنها را ببینید. آنها کنار ساحل هستند.» پی وی فریاد زد: «این یه گوزن شمالیه. اون رفته اونجا آب بخوره.» برنت شروع کرد به طلسم نویس شهر قیدار گفتن: «اگر بتوانیم آنها را برداریم...» پی وی فریاد زد: «من آنها را جمع می‌کنم.» «و نگهشون دار...» برنت دوباره شروع کرد.

پی-وی گفت: «من می‌توانم هر ردی را بردارم و حتی روی زمین سفت هم نگهشان دارم. مگر نمی‌دانی که نشان رهیاب را دارم؟» گفتم: «اونقدر مدال داره که گورکن رو شکست می‌ده.» برنت گفت: «خب، این‌ها هستند.» در آن زمان به طلسم ساحل رسیده بودیم و روبرویمان چند تکه ریل طلسم راه‌آهن به طول حدود یک فوت قرار داشت. آنها همان دو قطعه‌ای بودند که طلسم نویس شهر خرمدره همیشه آنجا بودند؛ قبلاً از آنها برای لنگر انداختن در قایق‌های پارویی استفاده می‌شد. هر دیده‌بانی در طلسم نویس اردوگاه از وجود آن دو قطعه ریل راه‌آهن قدیمی و زنگ‌زده خبر داشت. برنت خیلی جدی گفت: «نظرت در موردشون چیه؟ آیا گوزن بهترین دعانویس شهر نر نر است؟» گفتم: «بیشتر شبیه رد پای خوک هستند؛ آهن خام هستند.» وستی به پی-وی گفت: «گفتی می‌تونی هر آهنگی رو برداری

و نگهشون داری. ببینیم چطور این کار رو جادو و طلسمات می‌کنی.» بچه فریاد زد: «تو من را خسته می‌کنی! من به خاطر تو دیگر سس سیب نمی‌خورم.» برنت گفت: «باید یه مدت مکث می‌کردی.» بچه جادو و طلسمات فریاد زد: «نه، این کار را نمی‌کنم.» گفتم: «باید می‌فهمیدی منظورش از «ریل‌های سنگین» چیست.» «خسته‌ام می‌کنی،» جادو و طلسمات گفت، «خودت هم نمی‌دانستی.» گفتم: «مطمئناً می‌دانستیم. تو آنقدر احمقی که فکر می‌کنی ریل راه‌آهن را یک گوزن نر دعا ساخته طلسم است. تو دسرت را ول می‌کنی طلسم نویس شهر حمیدیه و دسرهای درست و حسابی‌ات را داری، و اگر چیزی هست که بابتش متاسف باشیم، خوشحالیم.» پی وی فریاد زد: «شماها دیوونه شدین!» درست همان موقع، بنگ ، کرکره پنجره کلبه آشپزی پایین رفت و بعد صدای غلتیدن هاروی را در آب شنیدیم.

یک تصادف! برنت با تعجب فریاد زد: «کسی آسیب دیده؟» هاروی با لکنت زبان گفت: «نه، من فقط افتادم توی آب.» برنت گفت: «حیف شد.» من فقط به برنت نگاه کردم و خندیدم. در تمام این مدت او بسیار هوشیار و معصوم به نظر می‌رسید. گفتم: «تو هیچ کاری نکردی، جز اینکه به هاروی کمک کردی.» وارد هالیستر گفت: «منظورت این است که او به هاروی کمک کرد تا داخل بیاید.» برنت از ما پرسید: «من؟ منظورتان چیست؟» بچه جیغ زد: «تو توطئه کردی که سس سیب من را دور بزنی؛ می‌دانم . نمی‌توانی من طلسم نویس شهر گتوند را گول بزنی. تو فقط عمداً و از روی قصد مانع غذا خوردن من شدی تا هاروی ویلتس توی آب بیفتد، و می‌خواهی ما فکر کنیم که با این رد پاهای سنگینت خیلی بی‌گناهی،

اما به هر حال شرط می‌بندم اشتهای من هم به همان اندازه زیاد است، و می‌توانستم جلوی افتادنش توی دریاچه را بگیرم، فقط تو مانع من شدی.» برنت با تعجب و معصومیت فراوان گفت: «نمی‌دانم در مورد چه چیزی صحبت می‌کنی.» وای، او و هاروی ویلتس واقعاً زوج خوبی هستند. آنها گلابی‌های بارتلت را بیست بار شکست داده‌اند. برنت گفت: «منظورت این نیست که به من می‌گویی که به کسی جادو و طلسمات در زیر پا گذاشتن قانون کمک و تشویق می‌کنم، نه؟» گفتم: «اوه، قطعاً، مطلقاً نه. نگو که بهترین دعانویس شهر این‌طور نیست. انگار که یک حادثه‌ی پیش‌بینی‌نشده و از قبل برنامه‌ریزی‌شده اتفاق افتاده.

که ژاکت اردکی پوشیده است. سپس، در حالی که تمام مدت لبخند طلسم نویس می‌زد، غریبه دستش را تکان داد و ویلفرد هم دستش را به نشانه‌ی تأیید تکان داد. انگار با کسی آشنا شده بود... وقتی تام برگشت تا او را به دژ کلاغ‌ها ببرد، دیده‌بان‌ها مثل ارتشی پیروز که از قتل عام بازمی‌گردند، از «آشیانه غذا» بیرون می‌ریختند. دستیار جوان، همانطور که ویلفرد بعداً متوجه شد، همیشه عجله داشت. «خیلی جادو و طلسمات خب، حالا،» گفت، «اگر می‌خواهی یک کلاغ باشی، بیا جلو.» آنها از میان بیشه‌ای که سه کلبه در آن بود، شروع به بالا رفتن کردند. ویلفرد پرسید: «اون یارو که اون بیرون کنار دریاچه‌ست کیه؟» «کدوم رفیق؟» «یه یارو اون بیرون سوار قایق کانوئه؛ فکر کنم یه طلسم نویس شهر ارومیه کت سفید داره...

منظورم اینه که سرتاپا سفید پوشیده.» «اوه، اون دکتره؛ این همون یاروییه که بعداً باهاش ​​قرار گذاشتی. رفیق خوبی هم هست.» «مگر او غذا نمی‌خورد؟» «بله، اما او مثل بقیه‌ی این گروه قحطی‌زده نیست. فکر کنم کارش بهترین دعانویس شهر را زود تمام کرد. اغلب عصرها او را تنها طلسم و بی‌هدف این‌طرف و آن‌طرف می‌بینی.» ویلفرد طلسم گفت: «خنده‌دار به نظر می‌رسد.» تام خندید و گفت: «خب، تو تقریباً مثل او هستی. فکر کنم دوست دارد هر از گاهی از جمع دور شود - نمی‌شود سرزنشش کرد.» جادو و طلسمات «جوان است، نه؟» «اممم، تقریباً همسن من. خب، رسیدیم؛ نظرت در مورد جایگاه کلاغ‌ها طلسم نویس چیه؟ آرتی! آرتی کجاست؟ آرتی اونجاست؟ بهش طلسم نویس شهر کاشان بگو بیاد بیرون و این جایزه رو قبل از اینکه کس دیگه‌ای بگیره، برداره.

هنوز غذات تموم نشده، پی وی؟ اون ژله رولی رو بذار زمین بهترین دعانویس شهر و برو آرتی رو پیدا کن!» فصل هفتم یک عدد فرد اگر ویلفرد کاول با عینک اپرای قدیمی و کسل‌کننده‌اش احساس ناآشنایی می‌کرد، شاید از وسایل متنوع و گوناگون پی-وی هریس، ریون، کمی آرامش می‌گرفت. اگرچه پی-وی را در بریجبورو دیده بود، اما اکنون او را در اوج شکوفایی می‌دید و تزئینات طلسم نویس شهر کهریزک متنوعش تنها با تزئینات یک درخت کریسمس قابل مقایسه بود. او همه چیز را به جز قلبش که دور گردنش آویزان بود یا به کمربندش بسته شده بود، حمل می‌کرد. طلسم قلبش برای حمل به این شکل خیلی بزرگ بود.

چاقوی جیبی، قطب‌نما، بهترین دعانویس شهر یک ساعت آفتابی جادو و طلسمات دست‌ساز (که هرگز دعا تحت هیچ شرایطی زمان درست را نشان نمی‌داد) و انواع تزئینات رمانتیک دیگر که نشان از زندگی بدوی داشتند، مانند دعا پولک‌های یک دستبند بزرگ، از کمربندش آویزان بودند. این مرد غارنشین فوق‌العاده که اخم او مانند طوفانی در دریا بود، آرتی ون آرلن، رهبر گشت کلاغ‌ها، را به دنیا آورد. بقیه‌ی گشت، دکتر کارسون، گرو و اد برانسون، ویگ وایگاند و المر بهترین دعانویس شهر سایر، طلسم نیز با او آمدند. ویلفرد بیشتر این پسرها طلسم نویس شهر زاهدان را در بریجبورو دیده بود. ویلفرد با حفظ کردن قوانین و سوگندنامه و یادگیری بستن تمام گره‌های شناخته‌شده در پیشاهنگی، اوقات فراغت اجباری خود را در خانه سرگرم کرده بود.

بنابراین او آماده بود تا به عنوان یک سرباز وظیفه وارد گشت شود و مراسم کوچک صبح روز بعد با اجرای یکی از معتمدان ساکن برگزار شد. من اغلب فکر کرده‌ام که اگر آقای السورث، رئیس پیشاهنگان گروه اول بریجبورو، در آن فصل در اردوگاه بود، اتفاقاتی که می‌خواهم روایت کنم ممکن بود هرگز رخ ندهند. تام اسلید گفت که با توجه به شخصیت ویلفرد کاول، این اتفاقات باید رخ می‌دادند. و ویلفرد کاول همیشه می‌گفت هر چه تام بگوید درست است. خب، بفرمایید. تام اسلید گفت که ویلفرد بهترین پیشاهنگی بود که تا به حال در طلسم نویس شهر دامغان زندگی‌اش دیده است.

ویلفرد نمی‌توانست باور کند که تام وقتی این را گفت جادو و طلسمات حق داشته باشد، زیرا ادعا می‌کرد که تام بزرگترین پیشاهنگ زنده است. خب، دوباره بفرمایید. شما باید خودتان تصمیم بگیرید که قهرمان این داستان کیست. شما می‌دانید که من چه فکر می‌کنم، چون روی جلد این روایت چاپ شده است. من سعی خواهم کرد وقایع آن فصل خاطره‌انگیز اردوگاه را دقیقاً همانطور که اتفاق افتاد برای شما تعریف کنم. اما ابتدا مفید خواهد بود، تا کمی شخصیت ویلفرد کاول را روشن‌تر کنیم، تا اولین نامه‌ای را که او به خانه نوشت به شما نشان دهیم. او جادو و طلسمات به مادر مضطربش قول داده بود که «همان روز اول» به خانه نامه بنویسد و او به قولش عمل کرد، همانطور که به تمام وعده‌هایش عمل می‌کرد.

و آن دانمارکی غمگین، صبح روز شنبه، قبل از اینکه ساعت شهر به صدا درآید، در حضور آنها درگذشت. این داستان برای شما مردم خوب است. جادو و طلسمات هفت بار رفتن به تئاتر در یک هفته، برای پسری که قبلاً جادو و طلسمات به چنین جایی جادو و طلسمات رفته بود، اما هفت بار در تمام عمرش. این روش طبیعت بشر است. من گمان می‌کنم وقتی آدم و بهترین جادو در دماوند حوا واقعاً به خوردن سیب‌های ممنوعه رسیدند، خوردند و خوردند و خوردند. حداقل، این ویژگی به فرزندان بهترین دعانویس شهر آنها منتقل شده است. حالا، نکته بد این ماجرا این نبود که «داد» هفت بار به خانه بازی رفته بود، بلکه این بود که مخفیانه آنجا بود.

وقتی کسی شروع به دزدکی رفتن به چیزی می‌کند، در مسیر سقوط به سوی نابودی قرار می‌گیرد و ترمزهایش کاملاً از کار افتاده است. نتیجه‌ی این زیاده‌روی در «داد»، عیاشی و خوش‌گذرانی بیشتر بود. معمولاً به طلسم نویس همین شکل است. تئاتر خیلی زود برایش جذابیتی پیدا کرد که نمی‌توانست در برابرش مقاومت کند. هر وقت می‌توانست پول کافی برای خرید بلیط پیدا کند، به آنجا می‌رفت. پس از مدتی، به طور مکرر به مکان‌های تفریحی سطح پایین می‌رفت. نمایش‌های «متنوع» او را جذب می‌کرد بهترین جادو در نسیم شهر و به تماشاچی جادو و طلسمات همیشگی چنین مکان‌هایی تبدیل شد. در اینجا با افرادی آشنا شد و دوستی‌هایی پیدا کرد که به نفعش نبودند، بهترین چیزی که می‌توان در موردشان گفت.

و با این همراهان، در بهترین دعانویس شهر سراشیبی که بی‌فکرانه شروع کرده بود، افتاد. در اینجا، همچنین، نوشیدن مشروبات الکلی را آموخت، رذیلتی که تا آن زمان از دعا آن فرار کرده بود. بنابراین او به راهش ادامه داد، پایین و پایین‌تر. او برای ارضای خواسته‌هایش به پول نیاز داشت و برای تهیه آن، هر از گاهی روی یک دستگاه بازی سرمایه‌گذاری می‌کرد. او محتاط و زیرک بود و «سرمایه‌گذاری‌های» اولیه‌اش موفقیت‌آمیز بودند. او در مواقع مختلف مبالغ کمی برنده می‌شد و از موفقیتش به وجد می‌آمد. او زیاد بهترین جادو در ری در «فروشگاه سطل» پرسه می‌زد و هر از گاهی با دادن «راهنمایی» از بهترین دعانویس شهر سوی یکی از دوستانش، «معامله‌ای» انجام می‌داد.

او در اینجا نیز خوش‌شانس طلسم نویس بود و با اینکه خیلی جوان بود، تخیل زنده‌اش شروع به تصویر کردن ثروتی کرد که روزی از این طریق به دست می‌آورد. او ناگهان سبک زندگی روستایی خود را کنار گذاشت، لباس‌های پر زرق و برق پوشید و با استعدادی شگفت‌انگیز، آداب و رسوم زندگی شهری را به خود گرفت. و همچنان به نصیحت خود پایبند بود. شکاف بزرگی که بین او و والدینش ایجاد شده بود، عمیق‌تر و عمیق‌تر می‌شد. از طریق همین شکاف بود که شیاطین وارد شدند و روح او را تسخیر کردند. در بهترین جادو در ورامین کتاب مقدس آمده است که مردان شرور روز به روز بدتر و دعا بدتر می‌شوند.

در مورد «داد» نیز چنین بود. عشق او بهترین دعانویس شهر به مشروبات الکلی با سرعت شگفت انگیزی در او رشد کرد. او شروع به نوشیدن بیش از حد کرد، چشمانش خون آلود شد، دستش لرزان شد و قدم‌هایش سست شد. اما بخش اعظم وجود مرد جوان از این قهقرا سرکشی کرد. او شب‌های دردناک بسیاری را طلسم به تنهایی گذراند و با خود عهد بست که دیگر این کار را نکند؛ امیدوار بود، آرزوی زندگی واقعی چند ماه پیش خود را داشت و وضعیت فعلی‌اش را نفرین می‌کرد. «رفیق دیگر» نیز به او وفادار بود و با صدای بلند از او می‌خواست که برگردد، به راه دیگر برود، «تغییر دین دهد».

اما طبق معمول در چنین مواردی، پس از یک شب پر از عذاب، صبح‌ها فقط برای آرام کردن اعصابش یک جرعه می‌نوشید، و با خوردن یک جرعه، بقیه‌ی جرعه‌ها در طول روز به همین ترتیب می‌نوشیدند، همانطور که روز قبل و روز قبل‌تر از آن خورده بودند. او بیشتر اوقات مست بود. یک شب، وقتی داشت به خانه برمی‌گشت، یا بهتر بگویم، وقتی سعی می‌کرد به خانه بهترین جادو در قرچک برود، در حالی که حالش خیلی خوب بود، یعنی «چند باری روی هم انباشته» بود، اتفاق افتاد که یک آقای جوان مودب و خوش‌صدا به او برخورد کرد و با مهربانی بازویش را گرفت و چند بلوک با او راه رفت.

همینطور که راه می‌رفتند، به «داد» گفت که در راه شرکت در یک جلسه احیا است و از او خواست که همراهش برود. درست همان موقع «داد» «سر و کله‌اش را پیدا طلسم کرد» و در یک لحظه، کتابی را از زیر بازوی همراهش انداخت. آن کتاب، یک کتاب مقدس باگستر بود!

بود، اما از همه آنها بهتر می‌خواند و خیلی زود آموس را متقاعد کرد که او، «داد»، باید از سر راه برداشته شود، وگرنه او، آموس، توسط شاگردانش تحقیر خواهد شد و آنها خواهند دید که دعا این بچه نوباوه او را به باد انتقاد خواهد گرفت. او از راه‌های مختلف سعی کرد پسرک را آرام کند، اما «داد» با بردباری زیادی با قلاب سنگ‌ها و تیرها مقابله می‌کرد و به نظر می‌رسید از درگیری اجتناب می‌کند. تجربه با پدربزرگش تأثیر بسیار نرمی بر او گذاشته بود و درسش را به کندی فراموش می‌کرد. او سعی کرد خوب باشد و هفته‌های طلسم نویس شهر مشهد زیادی تمام تلاشش را کرد.

اما آموس به سختی می‌توانست شرایطی را که اوضاع به آن سمت می‌رفت تحمل کند. هر روز پسر در خواندن پیشرفت می‌کرد، تا جایی که هر وقت می‌خواند، همه مدرسه می‌ایستادند تا گوش دهند. معلم احساس می‌کرد این کار جواب نمی‌دهد، و علاوه بر این، او یک بار با کشیش ملاقات کرده و با او "بحث" کرده بود، و حکم عمومی این بود که او در این برخورد موفق نبوده است. همه این‌ها باعث طلسم شد که او به "داد" حمله طلسم کند، تا اینکه سرانجام تصمیم گرفت با پسر دعوا کند و این دعوا باید طلسم نویس شهر نیشابور در کلاس درس خواندن باشد.

عزیزم، از این شروع نکن. این کار بارها و بارها انجام شده است، نه تنها در بهترین دعانویس شهر طلسم نویس روستا، بلکه در شهر بهترین دعانویس شهر نیز، و بسیاری از کودکان به خاطر ارضای کینه‌هایی که بین معلمان و والدین وجود داشته، رنج کشیده‌اند. بنابراین آموس مجبور بود با «داد» کنار بیاید. او منتظر فرصت بود و در اوایل زمستان آنچه را که به دنبالش طلسم نویس بود پیدا کرد. کلاس قرائت در دعا حال انجام وظیفه بود و «داد» همانطور که چند ماه پیش انجام داده بود، رهبری می‌کرد. درس آن روز «سرخپوست تنها» بود و در آن از غم و اندوه آن وحشی بیچاره می‌گفتند که در پیری به شکارگاه‌های دوران جوانی‌اش بازگشته بود، اما آنها را از دست رفته و به جای آنها روستاها و طلسم نویس شهر بیرجند مزارع حصارکشی شده را یافته بود.

«او به درختی تکیه داده بود» روایت ادامه یافت، «داد» آن را با لحنی دلسوزانه می‌خواند، و در حالی که غرق در داستان شده بود، «به منظره‌ای که زمانی آن را به خوبی می‌شناخت، خیره شده بود.» ناگهان مکث کرد و یکی دو قطره اشک روی کتابش چکید. آموس واهاپس در حالی که عصای بلندی را دعا که همیشه در دست راستش داشت، تکان می‌داد و با بچه‌ها صحبت می‌کرد، گویی ژنرال بزرگی در گرماگرم نبرد است، شمشیرش را می‌چرخاند و افرادش را به حمله فرا می‌خواند، فریاد زد: «بس کنید! برای چی گریه می‌کنید؟ ها؟ به اینجا نگاه کنید! به بالا نگاه کنید، می‌گویم! آیا قصد دارید به من اهمیت بدهید؟» چشمان بهترین دعانویس شهر پسرک پر از اشک بود، اما وقتی او را صدا طلسم نویس شهر شهرکرد زدند، سرش را بالا آورد و

چشمانش را به آموس دوخت. این از همیشه بدتر بود و معلم از قبل عصبانی‌تر. «ببین، اگر خیلی باهوش باشی، از تو یک سوال می‌پرسم. در کتاب آمده که سرخپوست «به درخت تکیه داد». حالا، منظورت از این حرف چیست؟» این سوال آنقدر ناگهانی و بی‌معنی بود که «داد» هیچ پاسخی نداد. این فرصتی برای آموس بود. او دوباره چوبدستی‌اش را تکان داد - همان یکی از تخته‌های باریکی که از یکی از صندلی‌های دونفره اتاق بهترین دعانویس شهر کنده شده بود، تکه‌ای چوب به عرض دو اینچ، ضخامت یک اینچ و طول تقریباً یک متر - و آن را در فاصله یک اینچی بینی پسرک تاب داد و دوباره فریاد زد: «در کتاب آمده که سرخپوست به درختی تکیه داده است.» یعنی چه؟ جواب بده!» و دوباره حرکات طلسم نویس شهر رودهن را انجام داد

و تخته را تاب داد. «داد» با کمی ترس پاسخ داد: «نمی‌دانم.» کم بود، اما کافی بود. آموس احساس کرد که پارسون ویور را در طلسم نویس موقعیت خوبی دارد و عجله کرد تا از این موقعیت نهایت استفاده را ببرد. «یعنی می‌خوای بگی نمی‌دونی تکیه دعا دادن به درخت جادو و طلسمات یعنی چی؟ کجا بزرگ شدی؟ چه جور آدم‌هایی داری؟ پدرت حتماً خیلی باهوش بوده که پسری به بزرگی جادو و طلسمات بهترین دعانویس شهر تو رو بزرگ کرده، و بهش یاد نداده که تکیه دادن دوباره به درخت یعنی چی.» ضربه‌ای وحشیانه بود و خون پسر را درآورد. او در حالی که کاملاً آن «سرخپوست تنها» را فراموش کرده بود، با لحنی تند پاسخ داد: «شاید پدرم خیلی باهوش نباشد.

بود و سه سال تمام، نه گوشه‌ای از روستا را دیده دعا بود و نه صدایی از روستا شنیده بود! در تمام این مدت، در پیاده‌روی‌هایش بین کارخانه و خانه‌اش، حتی یک درخت سبز یا بوته طلسم گلدار هم ندیده بود، زیرا ابرهای دود دودکش‌های کارخانه و هوای مسموم همه جا، کوچکترین جوانه‌های سبز و تازه طلسم گیاهان را در پکینگ‌تاون خفه کرده بود. جای تعجب نیست که احساس می‌کرد از زندانی فرار کرده است، مانند یک پرنده آزاد است؛ همانطور که راه می‌رفت، هر از گاهی می‌ایستاد و با سوراخ‌های بینی گشاد شده، هوای پاک روستا را استنشاق می‌کرد، به مناظر سرسبز نگاه می‌کرد و با لذت به صدای بع بع گاوها، صدای شلاق‌های روستایی و جیک جیک پرندگان کوچک طلسم نویس شهر بندرعباس روی درختان گوش می‌داد.

بالاخره چشمش به یک مزرعه افتاد و عصایش را برای محافظت جمع کرد دعا و به آن نزدیک شد. صاحب مزرعه داشت گاری را جلوی انبار هل می‌داد که یورگیس آمد تا با او صحبت کند. گفت: «اگر اجازه بدهید، می‌خواهم کمی برای شام کمکم کنید.» کشاورز پرسید: «می‌خواهی دعا کار پیدا کنی؟» یورگیس گفت: «نه، من این را نمی‌خواهم.» دیگری با عصبانیت گفت: «پس اینجا چیزی گیرت نمی‌آید.» یورگیس گفت: «قصد دارم هزینه‌اش را بپردازم.» میزبان با تمسخر فریاد زد: «اوه! ما بعد از ساعت هفت صبح صبحانه طلسم نویس شهر قشم سرو نمی‌کنیم.» یورگیس با لحنی جدی گفت: «من خیلی گرسنه‌ام؛ دوست دارم چیزی برای خوردن بخرم.» کشاورز از بالای شانه‌اش زیر لب غرغر کرد: «از زنش بپرس.» «همسر» ملایم‌تر بود و یورگیس با ده سنت، دو ساندویچ بزرگ، یک تکه پای

و دو سیب گرفت. او به راهش ادامه داد و پای خود را گاز زد. چند دقیقه بعد به نهری رسید و پس از رفع تشنگی با آب آن، در کنار آن دراز کشید. در آنجا غذایش را هضم کرد و در پای بوته‌ای پربرگ دراز کشید تا اینکه بالاخره به خواب رفت. وقتی از خواب بیدار شد، احساس کرد که خورشید مستقیماً به صورتش می‌تابد. بلند شد، با خمیازه دست‌هایش را دراز کرد و با آرامش به آبی که در پیش رو طلسم نویس شهر هرمز جاری بود نگاه کرد. در مقابلش، رودخانه، آبراهی آرام و درخشان را تشکیل می‌داد که دیدنش او را به بهترین دعانویس شهر فکر طلسم نویس شنا انداخت.

حالا این چیزی بود - آب مال همه بود و او می‌توانست دعا هر طور که دلش می‌خواست در آن شیرجه بزند! از زمانی که لیتوانی را ترک کرده بود، این اولین باری بود که فرصت شیرجه زدن تا سر در آب را داشت! وقتی یورگیس برای اولین بار به کشتارگاه‌های پکینگ‌تاون آمد، در مورد نظافت تا جایی که یک کارگر می‌توانست وسواس جادو و طلسمات داشت. اما بعداً، وقتی بیماری و سرما و گرسنگی و افسردگی و بی‌کاری در خانه‌اش خانه کردند، دیگر در زمستان خودش را نمی‌شست و در تابستان هم فقط صورتش را در دستشویی طلسم نویس شهر خرم آباد می‌شست. او یک بار در زندان دوش گرفته طلسم نویس بود، اما از آن زمان به بعد دیگر دوش نمی‌گرفت - و حالا می‌توانست شنا کند! آب گرم بود و او با شادی مثل طلسم

یک پسر بچه در آن آب بازی می‌کرد. بعد از شنا، نزدیک ساحل در آب نشست و سعی کرد خودش را بشوید - با دقت و مرتب، هر اینچ از دعا پوستش را با شن مالید. همین‌طور که این کار را می‌کرد، متوجه شد که چقدر به تمیز شدن کامل نیاز دارد. سرش را محکم با شن مالید و حشرات موذی را از موهای بلند و سیاهش گرفت و تا جایی که می‌توانست سرش را در آب نگه داشت تا بتواند آنها را با دقت طلسم نویس شهر آمل هرچه تمام‌تر بکشد. سپس، با توجه به اینکه هوا کاملاً گرم شده بود، لباس‌هایش را از ساحل بیرون آورد و سعی کرد تا جایی که می‌توانست آنها را تکه تکه بشوید.

وقتی این کار را انجام داد، آنها را جادو و طلسمات در آب روان نهر آویزان کرد بهترین دعانویس شهر و وقتی متوجه شد که بوی کارخانه کود به تدریج از آنها ناپدید می‌شود، واقعاً از رضایت ناله بهترین دعانویس شهر کرد. سپس آنها را روی بوته‌ها آویزان کرد تا خشک شوند و برهنه روی ساحل دراز کشید و چرتی طولانی جادو و طلسمات زد. وقتی بیدار شد، لباس‌هایش را گرم و سفت و کمی بخار گرفته دید؛ اما از آنجایی که خیلی گرسنه بود، مجبور شد آنها را بپوشد و دوباره راه بیفتد. جادو و طلسمات چاقو نداشت، اما با کمی تلاش توانست یک عصای محکم برای خودش تا کند.

دوید، عضلاتش مانند حیوانی که در شرف مرگ است، منقبض شدند. او واقعاً از جا پرید، اما در همان دعا لحظه فشار سنگینی را روی شانه‌اش احساس کرد دعا و صدای بلند و قاطعی را از پشت سرش شنید که می‌گفت: «بشین، حرومزاده...» او از دستور اطاعت کرد، اما چشم از دشمنش برنداشت. بنابراین آن شرور هنوز زنده بود و زمین را با نفس نفرت‌انگیزش مسموم می‌کرد! انگشتان بهترین دعانویس شهر کوتاهش هنوز از مرگ سفت نشده بودند! این برای یورگیس ناامیدی تلخی بود. اما از دیدن تمام زخم‌ها و گچ‌ها طلسم نویس شهر دزفول روی صورت طلسم مرد بدبخت خوشحال بود. کانر و وکیلش جلو رفتند و در محوطه‌ای که میز قضات را احاطه کرده بود نشستند.

لحظه‌ای بعد، منشی بلند شد و یورگیس را صدا زد. طلسم پلیس‌ها او را با خشونت از بازوهایش گرفتند، بلندش کردند و بیرون بردند، گویی مشکوک بودند که او سعی در فرار دارد. یورگیس ساکت و گوش به زنگ ایستاده بود، در حالی که کانر در جایگاه شهود قرار گرفت و طلسم نویس دهانش را برای تعریف داستان باز کرد. ماجرا از این قرار بود. همسر زندانی در همان کارخانه‌ای که او کار می‌کرد، مشغول جادو و طلسمات به کار بود، اما به دلیل بی‌حیایی و توهین به او اخراج شده بهترین دعانویس شهر بود. نیم ساعت بعد، شوهر طلسم نویس شهر خرمشهر آن زن به او حمله کرد، او را به زمین انداخت و تا سر حد مرگ کتک زد.

و او شاهدانی هم داشت. قاضی گفت: «گمان می‌کنم نیازی به آنها نیست.» سپس رو به یورگیس طلسم کرد و با لحنی جدی پرسید: «آیا اعتراف می‌کنی که به جادو و طلسمات شاکی حمله کرده‌ای؟» یورگیس با اشاره به سرکارگر پرسید: «آن را بیاورم؟» قاضی گفت: «بله.» متهم طلسم نویس گفت: «من او را زدم، آقا!» گروهبان پلیس در حالی جادو و طلسمات که بازوی او را با خشونت فشار می‌داد، گفت: طلسم «بفرمایید، اعلیحضرت.» یورگیس مطیعانه تکرار کرد: «اعلیحضرت.» طلسم نویس «سعی کردی خفه‌اش کنی؟» «بله، قربان، طلسم نویس شهر آبادان اعلیحضرت.» «آیا قبلاً سابقه زندان داشته‌اید؟» «نه، قربان، به لطف شما.» «آیا در دفاع از خود حرفی برای گفتن دارید؟» یورگیس مردد بود.

چه می‌خواست بگوید؟ در دو سال و نیمی که در آمریکا بود، به اندازه کافی انگلیسی یاد گرفته بود تا از پس زندگی روزمره و دفترش بربیاید، اما برای توضیح ادعایش مبنی بر اینکه کانر همسرش را اغوا کرده، کافی نبود. او چند بار با لکنت زبان و لکنت زبان سعی کرد موضوع را برای قاضی توضیح دهد، قاضی که دیگر از همه چیز خسته شده بود و از بوی کارخانه کودی که یورگیس استشمام می‌کرد، به شدت عطسه می‌کرد. بالاخره زندانی توانست توضیح دهد که دایره لغاتش ناکافی است، و سپس مرد جوانی با سبیل مومی ظاهر شد و از طلسم نویس شهر اهواز یورگیس خواست به زبانی که بهتر می‌داند صحبت کند - او آن را برای قاضی ترجمه می‌کرد.

یورگیس شروع کرد. بهترین دعانویس شهر اگر وقت کافی داشت، با جزئیات شرح داد که چگونه کانر از موقعیت خود به عنوان سرکارگر و اونا به عنوان کارمند استفاده کرده تا دومی را مجبور به تسلیم شدن در برابر اقتدار خود کند و در غیر جادو و طلسمات این صورت او را تهدید به اخراج کرد. وقتی مترجم سخنان او را تا اینجا برای قاضی ترجمه کرد، قاضی که از نظر وقت در مضیقه بود و ماشینش برای مدت مشخصی در خارج از دادگاه توقیف شده بود، سخنان طولانی‌تر را با این جمله قطع کرد: «اوه، می‌فهمم. اما اگر او با عشق‌بازی‌هایش همسر طلسم نویس شهر بجنورد شما را آزار داده، چرا به مدیر شرکت شکایت نکرده یا به سادگی کارخانه را ترک نکرده است؟» یورگیس لحظه‌ای خجالت‌زده طلسم نویس مکث کرد.

او شروع کرد به توصیف اینکه چقدر فقیر هستند - چقدر برایشان سخت است که در این بدبختی، از یک شغل مطمئن دست بکشند - قاضی کالاهان گفت: «می‌فهمم. در عوض، شما ترجیح دادید او را تا سر حد مرگ کتک بزنید.» سپس رو به شاکی کرد و پرسید: «آیا این داستان حقیقت دارد، آقای کانر؟» سرکارگر پاسخ داد: «حتی یک کلمه هم حرف نزنید، اعلیحضرت. این جادو و طلسمات یک مزاحمت دائمی است - همیشه می‌گویند سرکارگران از موقعیت خود به ضرر زنان استفاده می‌کنند -» قاضی گفت: «بله، این را می‌دانم. اغلب این را می‌شنوم. انگار آن رذل با تو بدرفتاری کرده.

سی روز حبس و جریمه! بعدش چی!» یورگیس، تقریباً از وحشت بیهوش، گوش می‌داد. تا وقتی دعا که پلیس‌ها او را نگرفتند و بیرون نکشیدند، متوجه نشد چه اتفاقی افتاده است. چشمانش را وحشیانه به هر بهترین دعانویس شهر طرف چرخاند. «سی روز!» او هیس کشید.

بعد از ظهر. او هرگز اجازه نداشت هیچ حرکت دیگری جز حرکاتی که برای ریختن چربی خوک در قیف‌ها لازم بود، انجام دهد. در تابستان خودش را روی کوزه‌های داغ می‌سوزاند، در زمستان انگشتان کوچکش از دست زدن مداوم به فلز یخ زده یخ می‌زدند. وقتی از کارخانه بیرون آمد، شش ماه هوا تاریک بود. و برای این کار، در پایان هفته طلسم سه دلار، با طلسم نویس شهر کهگیلویه و بویراحمد احتساب پنج سنت در ساعت، دریافت می‌کرد - همان دستمزدی که معمولاً سه چهارم میلیون کودکی که اکنون در کارخانه‌های آمریکایی برای تأمین معاش طلسم نویس ناچیز خود کار می‌کنند، دریافت می‌کنند. حالا خانواده داشت از دعا بهترین دعانویس شهر افسردگی‌شان بهبود می‌یافت.

یورگیس و اونا محاسباتشان را انجام دادند و متوجه شدند که درآمد استانیسلواس کوچولو کمی بیشتر از پرداخت‌های ماهانه‌شان شده است، بنابراین اوضاعشان خیلی بدتر از قبل نیست. آنها همچنین از اینکه می‌دیدند خود پسر از کار و درآمدش لذت می‌برد، خوشحال بودند. و از همه بهتر این بود که هر دو با فداکاری و وفاداری یکدیگر را دوست داشتند. فصل هفتم تمام تابستان خانواده با تمام توانشان زحمت کشیدند و در پاییز، یورگیس و اونا فکر می‌کردند که به اندازه کافی پس‌انداز کرده‌اند تا عروسی خود را با تمام شکوه و طلسم نویس شهر بوشهر جلال سنت‌های خانوادگی‌شان جشن بگیرند. در اواخر نوامبر، آنها تالاری اجاره کردند و همه دوستانشان را به عروسی دعوت کردند و بیش از صد دلار بدهی به بار آوردند.

این یک آزمایش بی‌رحمانه و تلخ بود که آنها را به ناامیدی مطلق کشاند. درست در همین زمان بود که باید آن را دریافت می‌کردند، زمانی که قلب‌هایشان در حساس‌ترین حالت خود بود! چه آغاز غم‌انگیزی برای زندگی زناشویی‌شان! همه به آنها امید داشتند و خوشبختی را برایشان پیش‌بینی می‌کردند؛ آنها قلب‌هایشان را مانند گل‌هایی که در بهار جوانه می‌زنند، گشوده بودند، اما زمستان بی‌رحم برف بر آنها بارید. آنها از خود می‌پرسیدند که آیا عشق دیگری در جهان به اندازه عشق آنها پاره و پایمال شده است؟ طوفانی از محرومیت، بی‌رحمانه طلسم نویس شهر سمنان و بی‌رحمانه بر سرشان آوار شده بود. صبح روز بعد از عروسی‌شان، مجبور بودند با عجله به سر کارشان بروند.

این عاقلانه‌ترین کاری بود که می‌توانستند انجام دهند، زیرا در غیر این صورت، ممکن بود بدون هیچ هشداری شغلشان را از دست طلسم نویس بدهند. همه باید می‌رفتند، حتی استانیسلواس کوچک که به دلیل خوردن سوسیس و سبزیجات زیاد در شب قبل، حالش بد بود. تمام روز را پشت دستگاهش ایستاده بود، هرچند چشمانش مدام بسته می‌شد. با این حال، نزدیک بود شغلش را از دست بدهد، زیرا سرکارگر مجبور شد دو بار او را از خواب بیدار کند. یک هفته طول کشید تا زندگی آنها دوباره به روال عادی خود برگردد و خانه‌شان در آن طلسم نویس شهر اصفهان زمان با همه بچه‌های گریان طلسم و مردم غمگینش، جای خوشایندی نبود.

یورگیس جادو و طلسمات کم‌کم حال و هوای شاد خود را از دست داد. این بیشتر به خاطر اونا دعا بود، زیرا او بسیار نحیف و ترسو بود و به هیچ وجه برای تحمل چنین زندگی طلسم نویس ساخته نشده بود. یورگیس روزی صد بار دستانش را از درد به هم می‌فشرد و به اونا فکر می‌کرد و حتی کارش را فراموش می‌کرد. به خودش می‌گفت که اونا برای او زیادی خوب است و این توجه او را غمگین می‌کرد. مدت‌ها بود که بزرگ شده بود و آرزو داشت این گل ظریف انسانی مال خودش جادو و طلسمات باشد؛ اما حالا که زمان طلسم نویس شهر گرگان تصاحب فرا رسیده بود، احساس می‌کرد که لیاقت این خوشبختی را نداشته است.

اینکه اونا هنوز به او اهمیت می‌داد، لیاقت او نبود، بلکه تمام خوبی‌های اونا بود. اما او قاطعانه تصمیم گرفت که نگذارد آنا متوجه این موضوع شود و طلسم نویس از فداکاری‌اش نسبت به او پشیمان شود. او می‌خواست به کوچکترین نیازهای او رسیدگی کند، از همه دستپاچگی‌ها و ضعف‌های بهترین دعانویس شهر رفتار خودش مراقبت کند، همسر کوچکش را با محبتی سوزان و مست‌کننده احاطه کند. اشک به راحتی از چشمان آنا جادو و طلسمات جاری شد و با التماس به یورگیس نگاه کرد - دعا نگرانی یورگیس این بود که آنا هرگز از این اشتیاق برای محبت ناامید نشود و با عدم درک ظالمانه از جانب او مواجه نشود.

وظیفه او محافظت از اونا بود، مبارزه برای او در برابر تمام هیولاهایی که از هر طرف آنها را احاطه کرده بود. گذشته از همه اینها، او تنها تکیه‌گاه و امنیت اونا بود و اگر تردید می‌کرد، اونا از دست می‌رفت.

برتون، که غرق در صد و یک مسئله جزئی و روزمره بود، بهترین دعانویس شهر به نقشه جادو و طلسمات تام خندید و او را رها کرد.۸۲به کمپ تمپل بروند تا پوچی آن را کشف کنند و سپس از زندگی آرام و هوای تازه بهره‌مند شوند. بهتر بود که تام مدت‌ها قبل به آنجا فرستاده می‌شد. او با قول اینکه چیزی نگوید، او را راضی کرده بود و خوشحال بود که این تصور دیوانه‌وار در مورد کلبه‌ها، تام را به رفتن ترغیب کرده بود. او معتقد بود که اشتباه تاسف‌بار تام را می‌توان با ترفند رمانتیک یک تمبر پستی جبران کرد. آقای برتون پیشاهنگ نبود.

طلسم نویس و جادو و طلسمات تام اسلید عجیب‌ترین پیشاهنگ از بین همه بود. خب، حالا عمو جب پیپش را از دهانش درآورد و گفت: «فکر کردی یه سر به اینجا بزنی، ها؟» تام گفت: «من تا شروع فصل با تو طلسم نویس شهر زنجان تنها اینجا می‌مانم. از دعا شدت شوک عصبی شده‌ام. آنجا به درد نمی‌خورم. سه کلبه‌مان دعا را به یک گروه در اوهایو دادم. بنابراین باید سه کلبه دیگر هم بسازم و تا اول آگوست جادو و طلسمات آماده‌شان کنم. می‌خواهم آنها را روی تپه بسازم.» عمو جب پرسید: «زیاد اهل هرس کردن الوارهایت نیستی؟» و مستقیماً به جنبه‌های عملی نقشه تام پرداخت.۸۳ تام طلسم گفت: «من آنها را درست مثل کلبه‌های موقت که در بدو افتتاح اردوگاه برپا شده بودند، برپا خواهم کرد.» عمو جب گفت: طلسم «زیر آلاچیق چندتا از همون کنده‌ها رو

پیدا می‌کنی؛ شاید برای دو تا کلبه کافی باشه. چرا چهار تا نمی‌ذاری بهترین دعانویس شهر اون بچه پیوی یکی‌شون رو خودش بکنه؟» تام پرسید: «فکر می‌کنی می‌توانم جادو و طلسمات این کار را در شش هفته انجام دهم؟» عمو جب جواب داد: «من یه دیوار دفاعی سرخپوستی رو تو سه روز بالا آوردم. من ژنرال کاستر تو دو شب فورت بندی رو بالا جادو و طلسمات آورد؛ اون تو مونتانی طلسم بود. سرخپوست‌ها فکر می‌کردن ما خدایان بهشتی هستیم. اما ما خدا نبودیم، همونطور که به ژنرال گفتم؛ حداقل من خدا نبودم، هرگز هم طلسم نویس شهر خوزستان نبودم. اما یه تبر تیز داشتم.» تام گفت: «می‌دانستم می‌توانم این کار را انجام دهم، اما می‌خواستم همانطور که می‌توان گفت، یک بدلکاری باشد.» عمو جب گفت: «نه، بدلکاری ممنوع.

کی از اوهایو برات نامه نوشته؟ مهر پست رو می‌بینم. امیدوارم اون بچه‌ها از دیتون نباشن؟»۸۴ تام نامه را باز کرد و با صدای بلند خواند: تام عزیز: وقتی جان کسی را نجات می‌دهم، حق دارم او را با اسم کوچکش صدا بزنم، حتی اگر هرگز او را ندیده باشم. اگر کسی دوباره به من بگوید طلسم نویس که دنیا جای بزرگی است، به او خواهم گفت که تقریباً به اندازه طلسم نویس یک سوراخ پوسته است، نه بزرگتر، و همانطور که من و تو می‌دانیم، همین هم به اندازه کافی کوچک است. تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است: «خب، خب!» و تو همان طلسم نویس شهر خراسان شمالی توماس اسلید هستی! و قسمت خنده‌دار ماجرا این است که اگر در خیابان همدیگر را می‌دیدیم، همدیگر را نمی‌شناختیم.

چون در دعا سنگر همدیگر را دیدیم. سعی کردم در طول خط دنبالت بگردم، در بیمارستان ریمز پرس‌وجو کردم و سعی کردم از صلیب سرخ و YMCA خبری از تو بگیرم، هیچ کاری نمی‌کردند. یکی به من گفت که تو در نیروی هوایی هستی. حدس می‌زنم حتماً موقع بردنت غش کرده‌ام. به هر حال، وقتی به هوش آمدم، در رختکن بودم و سعی می‌کردم نفس بکشم. پرسیدم چه اتفاقی برایت افتاده و به نظر نمی‌رسید کسی بداند. یکی گفت که در سرویس پیام‌رسان هستی. وقتی فرانسه را ترک کردم، حتی نمی‌دانستم که زنده‌ای. و حالا به دفتر تمپل طلسم نویس شهر خراسان رضوی کمپ می‌روی و می‌گویی که برایت از تمپل کمپ نامه بنویسم.

اصلاً قبل از شروع فصل دعا مسابقات آنجا چه کار می‌کنی؟ شرط می‌بندم برای سلامتی‌ات آنجا هستی. میدونی دارم به چی فکر میکنم؟۸۵دارم فکر طلسم نویس می‌کنم قبل از اینکه دیده‌بان‌هایم را بیاورم، یک سفر به اردوگاه بروم و سنگرهایمان را بررسی کنم و ببینم چه جور جایی دارید. چه فکری می‌کنی؟ من سه گشتی دارم و این را از من بگیر، طلسم کارشان از پیروزی در جنگ هم بزرگتر است. همه‌شان دیوانه‌اند که اول آگوست از راه برسد. خب، تامی، پسر بزرگ، خوشحالم که بالاخره دیدمت. حدس می‌زنم قدبلند باشی، چشم‌های طلسم نویس شهر تهران خاکستری و موهای فر. درست می‌گویم؟ من تقریباً قد طلسم متوسطی دارم و خیلی خوش‌تیپ هستم.

موهام قرمزه—که تداعی‌کننده‌ی آتش اردوگاه است. نمی‌دانم دیده‌بان‌هایم یک یا دو هفته مرخصی می‌دهند یا نه، اما رئیسم می‌خواهد قبل از اینکه سر کار بروم، حسابی استراحت کنم. در هر صورت، ماه